|
نقشه ساده ای از گسلهای تهران با جهات فشاری و کششی در رسوبات
کواترنری
در این نقشه، گسلهای تهران بصورت ساده، در رسوبات کواترنر نشان
داده شده است. جهات نیروهای فشاری و کششی وارده بر گسلها بر روی
شبکه های استرونت نشان داده شده است. دو دسته اصلی در گسلهای
تهران تشخیص داده شده است. یک دسته گسلهای شیب لغز و دسته دوم
شامل گسلهای امتداد لغز است. گسلهای معکوس و نرمال تهران اساساً
گسلهای شیب لغز با زاویه شیب بالا هستند و به میزان اندکی، دارای
مولفه حرکت افقی و پیچشی هستند. گسلهای معکوس تهارن غالباً دارای
امتداد شرقی – غربی هستند. گسلهای نرمال سه امتداد
Ne-SW
و
NW-SE
و
NNW-SSE
را نشان داده اند. گسلهای امتداد لغز تهران به دو دسته راست لغز
و چپ لغز تقسیم می شوند. یک دسته از گسلهای چپ لغز دارای آزیموت
070-020 درجه و دسته دیگر دارای امتداد 380-280 درجه هستند. دسته
کوچکی از گسلهای چپ لغز، امتداد میان 320 درجه تا 360 درجه
دارند. گسلهای راستگرد خود به سه دسته زیر تقسیم می شوند. قسمت
اعظم این گسلها دارای امتداد 320 تا 340 درجه هستند. دسته دیگر
آزیموت 075 درجه دارند. تعداد کمی از آنها نیز دارای امتداد
NNE-SSW
هستند که میانگین آزیموت انها 020 درجه است. بطور کلی گسلهای
امتداد لغز، سه جهت اصلی را نشان می دهند که این سه جهت نمی
توانند تنها بیانگر یک جهت فشاری باشند.
تاریخچه استرسی گسلهای تهران
با توجه به نقشه و مطالب یادشده می توان گفت که انواع متفاوتی از
گسلها با جهات مختلف در تهران، واحدهای جوان کواترنری را قطع
کرده است. جهات متفاوت این گسلها، بیانگر سرگذشت نیروهای وارده
بر منطقه هستند. قدیمی ترین جهت استرس با راستای
NW-SE
در سازند
A
وارد شد که این استرس باعث تشکیل گسلهای معکوس با یک مولفه کوچک
امتداد لغز راستگرد شده است. (مانند گسلهای شیان، کوثر، محمودیه
و داوودیه). پس از این مرحله دو جهت استرس (NE-SW
و
N-S)
بر سازندB
وارد شد. نیروهای وارده موجب تشکیل گسلهای امتداد لغز شد.
مشاهدات ساختاری گسلها در تهران یک الگوی چرخشی مجزا را نشان
داده است. مطالعات نشان داده است که در مناطق مختلف میزان چرخش
محورهای استرس اصلی مشابه هم است. ظاهراً استرس ایجاد کننده این
چرخش موجب حرکت ساختارهای خطی منطقه در جهت عقربه های ساعت شده
است. زمان وقوع این استرس چرخشی اواخر کواترنری (هولوسن) بوده
است. وجود استرس چرخشی به دلیل فعال بودن منطقه از دیدگاه
تکنونیکی است. (عباسی- شعبانیان،
IIEES) |
