|
در اين نقشه مراکز سطحی زمين لرزه های اخير ايران نشان داده شده
است. زمين لرزه های تاريخی ايران (قبل از 1900 ميلادی) توسط
امبراسيز و ملويل
(Ambrasys & Melville)
در سال 1982 تهيه شده و بعداً توسط بربريان (1994) تکميل شد. با
شروع بکار ايستگاههای لرزه نگاری، از اواسط دهه 60 ميلادی محل
وقوع زمين لرزه با دقت بيشتری نسبت به قبل مشخص شد. بنابراين می
توان گفت که در ايران داده های لرزه ای تنها در چند دهه اخير
بوده است. از سال 1930 تا 1985 آناليزهای لرزه ای ايران توسط
ويلسون (1930)، نيازی و باسفورد (1968)، نوروزی (1972 و 1976)،
بنی صدر (1971)، آمبراسيز و معين فر (1973)، بربريان و تچالنگو
(1975) تهيه شد.
زمين لرزه های ويرانگری مانند سيلاخور
(MS=7.4, 1990)
، سلماس
(MS=7.4, 1930)
، ترود
(MS=6.4, 1953)،
لار(MS=6.7,1960)،
بوئين زهرا
(MS=7.2,1962)،
دشت بياض
(MS=7.4,1968)،
خورگو
(MS=7.1,1977)،
طبس
(MS=7.7,1978)،
قائن
(MS=7.1,1979)،
رودبار و منجيل
(MS=7.2,1990)،
بيرجند
(MS=7.3,1997)
و بم
(MS=6.5,2003)
همگی نشان دهنده آنست که صفحه ايران يکی از مناطق فعال از ديدگاه
لرزه خيزی است.
در اين نقشه مشاهده می شود که مناطق مختلف ايران از ديدگاه لرزه
خيزی مشابه يکديگر نيستند، و مراکز سطحی زلزله در نقاط مختلف
ايران بصورت غير يکنواخت قرار گرفته اند. علاوه بر بزرگی زلزله
ها در نقاط مختلف متفاوت است. برای مثال زمين لرزه های با بيش از
7 ريشتر در منطقه زاگرس در قرن بيستم مشاهده نشده است. در عوض
شوکهايی با بزرگی بيش از 7 ريشتر در مرکز و شرق ايران رخ داده
است. (توکلی،غفوری، آشتيانی،
IIEES). |
 |
